Rotorua en Orere Point

Rotorua, 7 t/m 10 januari

Het heeft eventjes geduurd maar nu dan toch de ervaringen van Rotorua.

Eerst ’s ochtends inpakken, plan was dat Nanneke ging uitchecken en dat Ton de auto ging ophalen. Zo gezegd, ook gedaan. Helaas niet bedacht dat een heleboel andere gasten ook rond 10 uur wilden uitchecken en Nanneke had 1 van de 2 liften helemaal voor haarzelf en de bagage nodig (wat een troep een mens allemaal meeneemt bij een vakantie van 6 weken) en dát duurde dus wel eventjes.

Ondertussen was Ton lopend naar het verhuurbedrijf gegaan, ging op zich wel aardig. Alleen berg-op is toch nog echt te veel gevraagd, maar hij blijft proberen. Een Toyota Corona werd de huurato, automaat en erg luxe maar wel een ouder beestje. Meteen naar het hotel, waar Nanneke net was uitgecheked; we konden dus gelijk inladen. Vervolgens op naar Rotorua. We zijn via Hamilton gereden en hadden de eerste (brunch)stop in Te Kauwahata, een heel klein plaatsje vlak boven Hamilton. Omdat we ook de tank al bijna leeg hadden gelijk ook maar even getankt. Daarna gegeten in restaurant “The City”,

een hele ervaring want het was ook de plaatselijke galerie van een aantal artiesten (fotografie en mozaïk). Daarna verder richting Hamilton en verder. Het was dan wel een oudere Toyota maar hij reed wel als een trein, Met wat vertraging door Hamilton heen en een 2^e keer gestopt in het natuurpark Kaimai-Mamaku en daar in de plaatselijke kroeg annex restaurant een heerlijke bak koffie gedronken. We zaten buiten en hoorden een aantal kippen luid kakelen, hadden her en der wat eieren gelegd. 

Op een gegeven moment wilden we zien waar het meeste (en doordringendste gekakel) toch vandaan kwam, bleek een boomkip te zijn. Heb helaas geen foto kunnen nemen want toen ik buiten wilde aanleggen was de vogel gevlogen.

Vervolgens op naar Rotorua! Op de weg daar naar toe genoten van het prachtige landschap, zeker een plek om over na te denken! Vooral de kleine, vrij hoge heuvels (waarschijnlijk ontstaan door seismisch cq vulkanische oprispingen van moeder aarde) waren prachtig, meestal met gras begroeid en op de top fier een paar hoge bomen. Op een paar zagen we zelfs een kudde koeien grazen.

Om goed half 4 konden we Mere en Maarten in de armen sluiten, beiden behoorlijk veranderd sinds ons vorige bezoek. Mere nu helaas aan de zuurstof vanwege een verkeerd gediagnotiseerde, chronische bronchitus, Maarten ondertussen ook al weer bijna 82 jaar. Maar wat was het weer heerlijk om bij ze te zijn, beiden vol levenslust. En zoals Mere zo mooi zei: We don’t mow about things we cannot do (anymore) but are so glad for the things we still can do!

En dan uiteraard in sappig Nieuw Zeelands accent, niet na te doen.

Toen we er een uurtje waren kwamen ook hun jongste zoon Gustave (Gus) met z’n vrouw Melissa en hun 2 schatten van kinderen. Zij zouden ook het weekend blijven, een huis vol dus!

Gezellige avond gehad en veel gelachen.

De volgende dag rustig aan gedaan, Ton´s handen jeukten om iets aan hun wat verwilderde en overwoekerde tuin te doen 

en kreeg zowaar ook nog bijna ruzie met buurman Bill over dumpen van het snoeiafval. Bill werd even terecht gewezen door Mere, `Talk to the hand, Bill`.  De halve tuin kunnen doen, helemaal lukte niet helaas. Scheelde een heleboel licht! ´s Avonds kwamen Gustave en Melissa met echte Fish ´n Chips. Delicatesse, zelfs voor ons. Heerlijke vis met wat vette patat. En zelfs de baby van 9 maanden genoot van de chips en vis. Hij moest het helaas ´s nacht bekopen met darmkrampjes, blijkbaar toch nog te jong voor al dat vet.

Zondag eerst met de Vodafone dongle met Ton´s broer en zwager op Curacao geSkyped. Het was te doen maar geluid was wat haperend. Beeld was helemaal niet slecht.

Daarna met Maarten en Mere op pad geweest, rondleiding langs de door hem gemaakte kunstwerken.

Leukste ervaring was met een aantal Amerikanen in het Redwood bos waar de `Redwoods`staan. Eerst wilden ze een kind op de schouders van de man doen en een voetbal tussen ze armen plaatsen. 1 koppel vroeg of Ton een foto van hun samen wilde 

maken. Toen hij vroeg of ze ook de artist erbij wilde hebben konmden ze dat eerst niet geloven, Allemaal aan het applaudiseren en iedereen van het groepje moest even met Martin Tissink op de foto. 

Hartverwarmend om dat te mee te mogen maken, ook Maarten genoot met volle teugen. Daarna lunch in `Zippy´s` met overheerlijke koffie.

In heel Nieuw Zeeland is koffie overigens heel erg in, in Auckland zie je op elke hoek van de straat wel een plek waar je koffie kunt halen en ook in Rotorua kunnen ze er wat van. Daarna nog wat rondgereden in het centrum en de Windsculpture 

bezocht. Tenslotte ook nog langs de `Railroad Statues`geweest, toen was de beker wel leeg. ´s Avonds toch nog heerlijk diner genuttigd en ´s maandag zijn we samen op pad geweest.

Eerst naar het Maoridorp “Whakarewarewa”, volgens Mary (zelf een Maori) een van de minst slechte toeristische atrakties.

Veel vulkanische aktiviteit en zelfs een paar geisers (niet te vergelijken met Ijsland trouwens), we hebben er een paar uur rondgewandeld. 

Daarna, vanwege de goeie ervaring gisteren, nogmaals bij “Zippy´s” gegeten en Governors Park.

Vervolgens nog naar Kuirau park en het Sulphar Point (melkmeer) van Rotorua.

. Als laatste nog langs de Okere watervallen 

en toen terug naar Mary & Maarten.

Als besluit van een heerlijk bezoek nog heerlijk gedineerd bij ‘ The Seismic’  en op de terugweg naar hun woning regelmatig in wolken van Trout flies gereden maar de Toyota gaf geen krimp.

De volgende ochtend wilden we om half 7 vertrekken (10 uur moest auto worden ingeleverd en camper worden gehaald), helaas werkte het brandalarm in onze kamer niet mee vwb een behoorlijke nachtrust. 2 uur ’s nachts ging hij af en vervolgens 2 keer om de 10 minuten. Toen de batterij er maar uitgehaald maar van slapen kwam niet meer zo veel terecht....

De volgende ochtend toch braaf om half 6 uit de veren en om half 7 hebben we afscheid genomen van dit geweldige stel mensen. Beloofd dat we voordat we terug naar Nederland zouden vliegen nog een (met de hand gemalen) kop koffie zouden komen drinken.

De terugreis naar Auckland Airport dit keer via Matamata ipv Hamilton en na een voorspoedige reis waren we rond half 10 bij de Backpackers Rental. Na alle plichtplegingen én de DVD met gebruiksaanwijzing te hebben uitgezeten moesten we de Toyoya nog terugbrengen. Ton voorop met die joekel van ruim 6,5 meter en Nanneke (voor het eerst aan de linkerkant rijdend) erachteraan. Bij Omega waren we erg snel klaar, rondje rond de auto en tot ziens. En toen konden we echt op weg.

 

Als eerste naar een supermarkt om boodschappen te doen. Heerlijk vers brood gehaald en toen op pad. Doel was om niet al te ver te rijden maar om op een camping in Hunua Ranes Regional Park te gaan staan. 

Daar 2 dagen blijven om camper in te richten naar onze smaak (er moest ook nodig wat was gedraaid worden na bijna 2 weken) en een beetje bij te slapen.

Wij op pad en toen bleek het toch wel fijn dat we ook een Tomtom hadden gehuurd, de reis ging langs onverharde wegen en dwars door een prachtig natuurgebied. Helaas, bij de camping aangekomen bleek het een natuurcamping te zijn. Dus geen electra en/of wasmachines of douches! Toen maar doorgereden naar een Top 10 Camping in Orere Point aan de East Coast, met aan het strand (op loopafstand !) uitzicht op Coromandel Peninsula.

Hier staan we nu sinds gisteren en we hebben vandaag inderdaad weinig gedaan. Nanneke heeft een paar machines was gedraaid en Ton heeft een behoorlijke wandeling in de omgeving gemaakt. Takeout diner gehaald in de (enige) dorps-winkel annex cafetaria annex postkantoor. Overigens hebben we gemerkt dat Vodafone niet overal dekking heeft, het blog bij werken lukte dus helaas niet. Jullie krijgen binnenkort 2 (of 3 als ook de volgende plek geen dekking kent) verhalen tegelijkertijd te zien.