Van Kerikeri via Trounson Kauri Park naar Waitangi,, 3 tot 6 februari

Vanuit Kerikeri vertrokken op donderdag de 3^e februari en ‘overgestoken’ naar de andere kust. Via de Twin Coast Tourist Route, zoals de weg zo mooi heet. De andere (snellere) weg hadden we vorige keer al gedaan. We bedenken pas dat er nog boodschappen gedaan moeten worden als we al langs de grootste plaats gereden zijn. We doen dus boodschappen bij de “4-Square” in Opononi.

Dit ligt aan de westkust en daar is in 1955-56 een dolfijn een tijdlang in de baai geweest om met de mensen te zwemmen. Hij werd Opo genoemd en trok in die 1,5 jaar duizenden bezoekers en werd een levende legende. Helaas werd hij in 1956 doodgevonden aan de kust (vermoedelijk door dynamietvissers bewust afgemaakt, een dolfijn vist immers in dezelfde wateren als beroepsvissers). Er staat een beeld in het kleine plaatsje waardoor het nog steeds beroemd is, Ton raakte in gesprek met een oudere Maori en die had zelf in die tijd (als kleine jongen) met de dolfijn gezwommen.

Daarna door Waipoua Forest gereden. Hier staat een gigantische Kauri boom, Tane Mahuta, wat “god van het bos” betekent.

Hij is rond de 2000 jaar oud en werkelijk immens. De foto’s doen geen recht aan het indrukwekkende beeld van deze Kauri, overigens een typische Nieuw-Zeelandse boom. Het hele bos staat vol met deze jongens, maar deze spant de kroon met een omtrek van ruim 14 meter. Daar is onze kastanje thuis maar een ukkie bij.

Even zuidelijker in Trounson Kauri Park, de DOC camping opgezocht. Een leuke camping en meteen om de hoek begint het bos. Wel redelijk druk. Ton gaat ‘s middags al op onderzoek uit en Nanneke doet een tukje en wil vanavond laat naar het bos, Ook in dit bos staan hele dikke Kauri’s van zo’n 1000 -1200 jaar oud.

Voordat je het bos ingaat moet je met speciale vloeistof je schoenen schoonspuiten omdat de wortels van de Kauri erg kwetsbaar zijn en vatbaar voor schimmels. Om alle “belangrijke” Kauri’s (waaronder Four Sisters)

staan dan ook hekken zodat je de wortels die dicht bij de stam zitten (en blijkbaar zorgen voor de belangrijkste voeding aan de boom) niet kunt beschadigen.

Om een uur of 10 ’s avonds gaan we met zaklamp erop uit om een kiwi ‘te scoren’. Maar helaas, alleen glimwormen en veel geluiden (bladeren die vallen enzo).

Ook in een flits een opossum gezien. De van oorsprong Australische opossums zijn een ware plaag hier in Nieuw Zeeland want ze hebben niet echt natuurlijke vijanden. Ze eten van alles maar ook, en dat is onvergeeflijk, kiwi vogels (kiwi’s kunnen niet vliegen en dus bijna ook niet ontsnappen) en hun eieren. De nationale sport is hier dan ook opossums doodrijden, ik denk dat we in de loop van deze 6 weken honderden platgereden opossums als roadkill hebben zien liggen. Ook wordt er op gejaagd en van de haren wordt, samen met merinowol, heel zachte wol gemaakt. Er is hier zoveel te eten voor de opossum dat ze hier zich gigantisch voortplanten.

                                     

Op vrijdag de 4^e vast vertrokken om naar Waitangi te gaan. Nu via Dargaville en Whangarei weer naar de oostkust, naar de Bay of  Islands. Eerst de zeepdoos en shampoo opgehaald die Nanneke had laten liggen op de camping bij Whangerei Falls. Toen we door Whangarei reden zagen we opeens de straat waaraan de garage lag waar we een week tevoren naar toegestuurd waren om naar de water-lekkage te kijken. Het bleek een scheur in de tank te zijn, maar we besluiten om maar door te gaan om niet nog een dag te verliezen. Het lekken gaat niet zo heel snel, dus we die paar dagen leven er wel mee door.

Door dus naar Waitangi. Daar is het op zondag Waitangi-dag. In 1840 is daar door een afgezant van de Engelse gouverneur en Maori-stamhoofden een overeenkomst (Waitangi Treaty) gesloten om geen onderlinge oorlogen meer te voeren, over de landverdeling en over het gezag van de Engelsen. Er was voor die tijd vaker oorlog onderling en ook met de Engelsen is vaak gevochten. Kijk eventueel op www.waitangi.net.nz

Hier is beschreven wat de treaty precies inhoudt. Waitangi Days is hier een nationale feestdag, net zoiets als bij ons koninginnedag.

We konden gelukkig een plek vinden op een camping in Paihia op 100 meter van het feestterrein en ongeveer 500 meter van de Treaty Grounds en kunnen daar de 3 volle dagen staan na enig twijfelen van de eigenares. Ze had eigenlijk alle plekken vol maar zei dat ze daar wel een oplossing voor vond.

Op deze camping staan ook de Maori die met de waka’s(oorlogskano’s) varen. Dus zo nu en dan komt er een grote groep “yellend” langs om te oefenen.

Het is hier erg warm (zo’n 30 graden) en Ton besluit om gauw even te gaan zwemmen. Later zien we de borden staan dat zwemmen sterk wordt afgeraden vanwege vervuiling vanuit de rivieren (naweeën van de cycloon Wilma). Maar de locals duiken zelfs van de brug en aardig wat mensen zijn gewoon in het water en trekken zich er niets van aan. Op zaterdag beginnen alle activiteiten, een soort markt en het oefenen met de waka’s. Erg leuk allemaal, voor Nieuw Zeelandse begrippen is het dan al erg druk. De Maori zijn allemaal erg vriendelijk en willen weten waar je vandaan komt en of we mee komen vieren.

Er is wat protest te horen omdat in de Maori partij in crisis is over allerlei opvattingen mbt regeringsdeelname en wat persoonlijke tegenstellingen. Het enige Maori parlementslid (Hone Harawira) heeft over de andere Maori’s allerlei dingen gezegd in zijn wekelijkse column in de krant. Dat werd niet goed opgevat en er is hommeles (soort LPF ruzie dus). Daarnaast zijn er ook Maorigroeperingen/stammen die niets op hebben met feitelijke uitwerking van de Treaty (en allerlei milieuwetten, privatisering van de economische kroonjuwelen, olieboringen vlak aan de kust etc.); er zijn dus ook wat protesten met een verdwaald spandoek, vlaggen en wat mensen die roepen met als sluitstuk zelfs een echte mars van zo’n 50 demonstranten. Eigenlijk niets spannends of zo. Aan het einde van de middag naar de Treaty grounds gegaan want daar is het onderkomen van de grote kano (die uit 2 grote Kauribomen is gemaakt, van 1 staat de stomp nog). Ook speelt de Royal New Zealand Navy band

 

een half uur en is er een saluut van alle de ambassadeurs die in Nieuw Zeeland verblijven en de premier (John Key) en diverse stamhoofden. De band speelt goed. Ook geven ze nog een toegift. Daarna is op op het terrein nog een optreden van belangrijke opera-zangers maar dat vonden we wat te veel van het goede. De beveiliging van de premier wees ons nog even een Pukeko (moeras koet) die jongen heeft aan, dus nog maar een paar foto’s gemaakt.

Het valt ons trouwens op dat als er feest is in Nederland , het meestal een zootje wordt met dronken mensen enzo maar dat het hier om 11 uur erg rustig is op de camping en we hebben nergens ruzie, vechten of iets anders gezien.

Zondag op tijd op omdat de waka van Waitangi en nog 8 andere kano’s om 9 uur gaan varen.

 

Het is gelukkig eerst bewolkt, dus dat scheelt alweer wat graden. De afgelopen dagen was het rond de 30 graden, dus erg warm. Om zo’n kano te vullen duurt wel even. Ze moeten van achter naar voren de boot vullen en er gaan zo’n 65 man in de grootste (oorlogs) kano. Het hele strand vol met mensen en op een boot in zee staan een paar belangrijke stamhoofden waar de kano’s langsvaren. Het is een indrukwekkend gezicht en je kunt je voorstellen dat 200 jaar geleden de mensen erg bang werden als die bomen van mannen met hun geschreeuw met een kano aan land kwamen om oorlog te voeren.

Na de middag over de brug naar de treaty grounds. Daar worden om 13.00 uur 21 kanonschoten vanaf een marine fregat afgeschoten. Ook speelt de Navy band weer en is er een Maori zanggroep. Terug over het veld met alle stalletjes. Hier hebben ze ook veel informatie stands van open school, vrouwenbeweging, gezondheidsinstellingen. En veel eten, van patat tot poffertjes(jawel)en ook Hangi(een maaltijd die wordt gestoomd met zoete aardappels en vlees). Ook een halve watermeloen met ijs. Een heel apparaat om op te eten. Toen lekker naar de camping en lekker bijkomen. Morgen weer verder naar.............. wie weet. Tot de volgende keer!