Van Warkworth via Whangarei naar Cape Reinga en terug naar Kerikeri

Vandaag, vrijdag de 28e willen weer op weg, verder naar het noorden. Doordat cycloon Wilma

langs kwam zijn we een dag langer in Warkworth bij Sheepworld gebleven dan gepland. Het heeft hier de hele dag behoorlijk geregend

maar het viel ons eigenlijk mee, wel veel plassen maar niet koud of zo.

Het is de bedoeling dat we naar een garage in Whangarei gaan om daar het probleem van de waterlekkage op te laten lossen. Maar al na zo’n 7 kilometer van vertrek stranden we en mogen we niet verder. De weg is compleet overstroomd en er lijkt de komende 12 uur nog geen verbetering. Dit komt omdat het ook nog springvloed is en de rivier blijkbaar zijn water niet kwijt kan in zee. Van de weg is niets meer te zien en volgens de wegwerker is er geen manier om naar het noorden te gaan, dus maar weer terug naar Warkworth.

Daar blijkt de politie iedereen tegen te houden die naar Northland wil, lijkt een file van kilometers te staan. We maken dus maar snel een U-turn en gaan terug naar de camping bij Sheepworld (met z´n roze schapen). Hier even op het net gekeken bij NZ Herald en het blijkt dat het hele noordereiland zwaar is getroffen. Huizen weggespoeld, wegen weggeslagen of overstroomd en mensen vermist (later gelukkig weer gevonden). Veel overstromingen op campings (wij hebben dus geluk gehad met alleen natte voeten). We horen van de locals dat dit wel heel bijzonder is en dat ze dit niet vaak meemaken. Ook horen we dat Rotorua (waar oom Maarten woont) compleet geisoleerd is. De ene weg is overstroomd en de andere weg is weggeslagen door de modderstroom. Bij oom Maarten zelf geen problemen gelukkig horen we later.

Het is nog steeds bewolkt maar het is wel droog. De camper maar weer op zijn plek en we

 besluiten een stuk te gaan wandelen. 
Volgens de campingeigenaar is het een prachtig uitzicht als je de berg oploopt vlak naast de camping. Dat dan maar gedaan, maar ja, ook daar had het weer erg huisgehouden en het was hier en daar zo modderig en nat dat het moeilijk was je pad te vinden.
Eerst met jas en al gauw zonder, na een uurtje scheen de zon alweer volop. We hebben toch nog ruim 2 uur gewandeld. 
’s Middags lekker geluierd en op zondag opnieuw geprobeerd. We horen dat de weg weer open is en omdat we niet echt haast hebben pakken we de toeristische routel langs de oostkust van Northland verder naar boven. Eerst langs Mangawhai en M. Heads, 2 echte kustplaatsen maar voor de afwisseling wél leuk opgezet. Hier hebben we duidelijke schade gezien, bij een vakantiehuis (dat niet aan de kust) stond was een gedeelte van de fundering weg en stond volgens ons op instorten. Daarna naar Waipu, waar in de 19^e eeuw een aantal boten met werkzoekende Schotten uiteindelijk neerstreek.

Heel veel Schotse namen in die streek, hier even op de (vanwege Wilma uitgestelde) dorpsmarkt rondgelopen en koffie gedronken. Daarna verder naar Ruakaka en Marsden Bay. Prachtige witte stranden, met uitzicht op de Chicken en Hen-Islands, een vogelreservaat afgewisseld met een olieraffinaderij in Marsden Point.  Aangekomen in Whangarei (uitspreken als Fanarei) zijn we op een camping gaan staan, vlakbij de Whangarei Falls (Otuihau). 

Op zich niet zo’n hoge waterval maar nu best indrukwekkend met al dat extra regenwater dat langskomt. En zelfs nu nog was duidelijk te zien dat het 2 dagen eerder nog veel erger is geweest. Aan de rommel langs het gras op de oever kon je precies zien waar het water was geweest en hoe breed de rivier toen was....

Op maandag de 30^e ‘s ochtends besloten om niet nog een dag te wachten (het was weer eens een nationale feestdag en de garage was gesloten) en de camper maar helemaal niet meer weg te brengen (kost ons waarschijnlijk weer een halve dag).

Dus redelijk vroeg vertrokken richting Cape Reinga, een tocht van zo’n 270 Km.

Op weg naar boven langs Kawakawa gekomen en omdat we toch naar het toilet moesten even gestopt bij het Hundertwasser toilet.

Het blijft een pracht gezicht al dat mozaiek en ongelooflijk dat het in zo’n relatief kleine plaats kon worden gebouwd. 

We kregen nog toestemming om bij een kunstenaar (we hadden wat in zijn winkel gekocht) in zijn “achtertuin” rond te kijken. 

Heel erg mooie beton en mozaiek kunst.

Daarna weer snel op weg naar Cape Reinga. Daar zijn we 6 jaar geleden ook al geweest alleen was het toen mistig, koud en nat. Konden toen bijna niets zien van het naar het scheen prachtige uitzicht, hopen dat het nu beter gaat!

In Kaitaia proviand ingeslagen want we willen vannacht, na Cape Reinga, op een primitieve natuurcamping overnachten. En erg veel winkels kom je niet tegen in Northland...

Na een rit van zo’n 112 km eindelijk, in stralende zonneschijn, Cape Reinga.

 En inderdaad prachtige stranden en een gweldig uitzicht. Net uit de kust bij de Cape ontmoeten de Grote oceaan en de Tasman Zee elkaar en die botsing van de 2 stromen is mooi om te zien (hoewel Ton eigenlijk denkt dat daar vlak onder de oppervlakte riffen liggen 

die het “bots”effect geven).

Na een uurtje of 2 en behoorlijk wat klimwerk op weg naar Rarawa Beach, een DOC (Department Of Conservation)-camping. Ook daar waren we 6 jaar geleden geweest en het mooiste vonden we het prachtige witte strand, de vogels erom heen en de composteer toiletten met de hoge beluchtingspijpen.

Na het eten nog even naar het strand gegaan en het was nog steeds prachtig. Voor het slapen gaan nog even goed naar de sterrenhemel gekeken (helemaal geen omgevingslicht en wolkeloos, je weet niet wat je ziet!) en samen besloten dat Nieuw Zeeland toch behoorlijk wat punten was gestegen vwb onze toekomstplannen.

De volgende ochtend vertrokken richting Kerikeri, met een tussenstop in Matauri Bay. Hier ligt zo’n 5 km uit de kust het scheepswrak van de Rainbow Warrior, afgezonken door Greenpeace (met instemming van de Maori bevolking) om als duikobject te fungeren. Boven op de berg staat het monument ervan, we hebben niet de moeite genomen om er heen te gaan.

Naar het schijnt is het plan van Greenpeace goed geslaagd, wrak is helemaal begroeid en vanuit de meeste kustplaatsen worden duiktochten aangeboden.

Daarna door naar Kerikeri, een middelgrote plaats met best wel een paar leuke winkelstraten (zonder de grote ketens). We blijven hier 2 nachten staan, morgen gaan we de omgeving verkennen, het een is al een “oude” plaats waar redelijk snel allerlei missieposten werden opgezet. En we proberen om Oom Maarten’s kunstwerk te bekijken.

2 Februari, de 2^e dag in Kerikeri. Vrij vlot na het ontbijt zijn we op stap gegaan.

Eerst naar de waterval beneden op de camping, daar konden we een bruggetje over en besloten we om een bushpad te volgen. Dat leidde ons naar de Kerikeri Golfbanen. Hele aardige mensen allemaal, probeerden echt ons niet te raken. Gelukkig konden ze ons de weg wijzen naar het volgende bushpad, aan de overkant van de rivier. Dat hebben we gevolgd en na zo’n 1,5 uur kwamen we uit bij pad naar het dorp. Toen pas merkten we hoe heet het was, toch zo’n beetje 30 graden denken we. Gelukkig wel water meegenomen, we waren een beetje voorbereid. Daarna de tocht doorgezet naar de Kemp house en de Stone Store, de 2 oudste gebouwen in Kerikeri. Onderweg toch maar even gerust voor een brownie en koffie bij een restaurant vlak bij, die hadden echt een geweldige tuin aangelegd.

Bij het restaurant konden we weer kiezen: bushwalk of brandende zon. De bushwalk duurde wel iets langer, 45 minuten tegenover 10 minuten met de gewone weg (dat hebben we op de terugweg maar gedaan).

Halverwege het pad kwam er een splitsing, zonder wegbewijzering. Live dangerously, we hebben allebei een pad genomen. En tot onze grote verrassing kwamen we zelfs gelijktijdig aan bij de Stone Store.

 Die hebben we uitgebreid bewonderd, vers (ecologisch?) water gekocht en toen naar het oudste kerkje in NZ gelopen. Mooie gebrandschilderde ramen en een “Stereo” orgel. 

Via het Kemp house (Kemp was een van de eerste Engelse setlers en predikant/missionaris/winkelier) de wandelbrug over naar het authentieke Maori dorp. Dat is gebouwd volgens de tekeningen zoals Kemp en de andere missionarissen het aantroffen toen zij voet aan wal zetten.

Toen de korte weg terug naar het dorp en gelijktijdig begonnen we hardop te dromen over een Angusburger bij de Mac (na het ontbijt niets meer gegeten dan een brownie en het was onderhand toch al weer 4 uur ’s middags. Toen we daar in de airco zaten was het leven, in combinatie met een frozen Coke en een milkshake, echt goed.

Morgen gaan we naar de Westkust, o.a. naar het grote Kauribos en proberen we weer een DOC-camping uit.

Hoe dat afloopt horen jullie de volgende keer.