Van Waihou via Wellington naar Waitotara, Rotorua en Wellsford

20-27 januari, van Waihou via Wellington naar Waitotara, Rotorua en Wellsford

De rit van Waihou naar Napier verliep goed hoewel wel veel last van wegwerkzaamheden (het lijkt Nederland wel). Kennelijk heeft het oosten van het Noordereiland de afgelopen maanden erge last gehad van regenval. Zo erg dat er hele stukken weg zijn beschadigd op zelfs weggespoeld. We hadden al iets gezien toen we boven in Coromandel Peninsula, omgeleid werden op een bergweg. En volgens de bevolking was de weg een tijdje dicht en waren die beschadigingen zo erg dat repareren lastiger was dan een nieuwe aan te leggen aan de andere kant van de berg.

Maar goed, ons levert het alleen zo nu en dan wat vertraging op en gaat daarna de snelheid van 30 meteen weer terug naar 100, wat bijna nooit te halen valt door alle bochten. Er staan soms ook borden langs de weg met 100 it´s not a target. Opvallend was trouwens wel dat, als er sprake was van maar één rijbaan (voor beide verkeerstromen), meestal het reguleren door vrouwelijke wegwerkers  gedaan werd. Stralen misschien iets uit waardoor de verkeersgekke Nieuw Zeelanders keurig stoppen als ze er om vragen (En pas 1 keer in zo’n situatie een verkeerslichteninstallatie gezien en daar kon kon je zien dat er door een aantal flink door rood werd gegaan).

In Napier wilde Nanneke graag naar een kralenwinkel, bij aankomst in Napier eerst snel bij Pak’n Save de boodschappen gedaan en toen te voet naar het centrum gelopen voor de kralen.

Napier is een stadje aan de oost/zuidkust dat in 1931 volledig door een aardbeving werd verwoest. De stenen gebouwen waren ingestort en de houten gebouwen die allemaal nog stonden zijn door de brand

erna verwoest. Bij de wederopbouw was juist de Artdeco stijl in de “mode”, gevolg is dat het grootste gedeelte van het Centrum er als de  jaren 30 uitziet. Echt heel mooi en heel vaak zijn ook de details in de winkels zelf in de Artdeco stijl zijn uitgevoerd. Nadat Nanneke zich weer had losgerukt uit de winkel zijn we ook maar even naar een apotheek geweest vanwege haar “ontstoken” benen, misschien hadden ze daar wel iets voor. De dames daar vonden het een schoolvoorbeeld van hoe erg muggesteken konden aankomen en hadden het over foto’s nemen, reclame maken voor zalf en even werd zelfs amputatie met een kettingzaag (en dan benen ten toonstellen) genoemd. Eind van het liedje was dat Nanneke met een pillenkuur en zalf kon vertrekken (die overigens verbazend goed werken)

Daarna nog even doorgereden naar Cape Kidnappers waar een kolonie Jan van genten nestelt. Het was een hele tocht met trekker of wandelend 2,5 uur. Dat vonden we wat lang en het was ook einde van de dag.

En doorgereden naar Waipawa.

Fantail showing off

Daar op een schitterende camping gestaan voor heel weinig geld (scheelde de helft met een Top 10 camping die NZ$40 per nacht kost). ’s Avonds al niet erg warm, bij het opstaan hadden we zelfs (eindelijk) wat regen. Tegen de tijd dat we vertrokken scheen de zon alweer, scheelt toch wel tijdens het rijden. 

In Woodville een lange stop gedaan, heel veel zaakjes met 2^e hands spullen (van het type zaak “Jaap haalt uw zolder voor niets leeg”). Toppunt was een zaak van zo’n 300m2 die vol stond met glaasjes, peper en zoutstelletjes maar ook meubels, boeken, platen en gereedschap. En alles hardstikke schoon en op het oog zelfs stofvrij (tenminste de glazen en ander glimmend spul). Moet toch wel een heel werk zijn om dat eens in de zoveel tijd af te stoffen (dachten we tegelijkertijd toen we in die shop stonden).

Na een korte stop in Mount Bruce Wildlife Centre, om een levende kiwi te bewonderen,

Our first Kiwi...

in 1 ruk door naar Wellingston en zijn voor 2 nachten op de dichtsbijzijnde camping (in Lower Hutt) gaan staan. Hier een topprijs betaald maar wel heel schone en luxe douches en toiletten. Er hing bij bij de wastafel van de “Mens” (voor de wat zwaarder behaarde man) zelfs een föhn!!

We dachten snel wat te kunnen eten maar de campings waar wij zijn geweest hebben geen restaurant of zo. Daarom maar een heel stuk teruggelopen naar een wat shabby straat en daar bij een Chinees annex Fish ’n Chips Take Away (veel keus aan zaken was er niet), een maaltijd genuttigd.

De volgende ochtend ging Ton eerst even langs de Campervan vertegenwoordiging over de probleempjes aan de camper (oa slechts sluitende deuren, warm water wat het niet doet etc. ). Na ongeveer een half uur wachten had de man tijd (een beetje begrijpelijk want hij zat maar alleen, maar wel frustrerend) om de klachten aan te horen. Enige wat hij kon doen was door verwijzen naar CustomerCare én hij gaf een betere campingstoel. Jammer van de tijd, toch weer een uurtje weg ..

Daarna met de bus naar Wellington, overigens een hele ervaring om bussen op tijd te zien rijden.

In Wellington eerst samen naar het Te Papa museum.

Te Papa museum

Moderne Marae toegangspoort, Te Papa museum

Daar een uurtje of 2 doorgebracht en erg veel gezien over ontstaan van en de geschiedenis van Nieuw Zeeland. Erg mooie Maori kunstwerken, zelfs een volledige (oorlogs)kano van een meter of 25!

Daarna snel wat geluncht en zijn we onze eigen weg gegaan. Nanneke via allerlei kunstwerken

Kunst

Nog meer kunst

naar de haven en Ton via de kabeltram naar de botanische tuinen

Waterval in Ashley park, hartje Wellington

en via een Memorial field (zo te zien alleen maar grafstenen met `In loving memory of ...`, geen echte begraafplaats) weer naar de Beehive (parlementsgebouw) waar we hadden afgesproken.

The Beehive, Nieuw Zeelands 2e kamer.

Weer een stad in Nieuw Zeeland die we allebei prachtig vonden.

Met de bus terug naar Lower Hutt, in Petone even uitgestapt om te eten. Nog een keer Indiaas geprobeerd en ook dit was een succes.

Vannacht is het echt begonnen met regenen, toen we vertokken werd het steeds erger. En op weg naar Waikanae begon het in de bergweggetjes ook gigantisch hard te waaien. Prachtig uitzicht aan de kust maar heel erg steil en diep omlaag (zo´n 200-300 meter), zonder vangrail en aan de `verkeerde kant ’ rijdend én meteen langs het ravijn... Als Ton het vooraf had geweten was hij die 50 km omgereden, hij scheet 7 kleuren ...

In Paraparauma gestopt om op adem te komen en gelijk boodschappen gedaan, hier zijn de winkels 7 dagen in de week open en de winkelcentra lijken wel wat op Amerikaanse, buiten het centrum.

Tui op zoek naar nectar

Fantail

Maar in de dorpen zijn er gewoon winkels in de ´hoofdstraat´. Door de stromende regen verder en nu staan we op een camping in Waitotara. Erg rustig en er zijn boerderijdieren en er is een Antique shop(sorry, maar voor ons oude spullen, niets antiek) en als het morgen nog zo regent dan plakken we er een lui dagje aan vast, boeken genoeg bij ons.

Ondertussen is het al die morgen en heeft het tot 15:00 geregend. Vanaf het middag alleen nog maar hele fijne motregen en daarna werd het schitterend weer. Dat hadden we ’s ochtends al gezien op het weerbericht, in de spaarzame momenten dat we wel verbinding hebben met internet. Eerst even alle (gevleugelde) dieren bekeken en wat gevoerd.

Kippen voeren

Wanneer je voer ging halen zat de dame van de receptie/teahouse aan de telefoon te bellen. We hoorden haar praten en iedere keer zeggen(tegen een vriendin ofzo) Oh, I know(voor wie Fawlty Towers kent), erg grappig. Daarna hebben we een lange z.g. Farmwalk gemaakt door de omgeving.

Farm walk

Prachtige wandeltocht en je ziet het effect van 2 dagen continu en flink doorregenen. Meertjes en beken heel vol en snelstromend, veel erosie

Erosie, over een jaar ligt deze boom beneden

en zo nu en dan erg drassig.

Hoe veel vliegen passen er op een distel

We hebben zowat 2 uur gedaan over die 5 km (Ton heeft ook zo’n 400 foto’s gemaakt) maar het was het wel waard.

Dinsdag de 25^e vertrokken vanaf de Farm-camping. We zijn langs een bewolkte Mount Taranaki(ook wel mount Egmont geheten) gereden aan de rechterkant en daarna de 43. Die wordt ook wel de Worlds Forgotten Highway genoemd. En inderdaad niet druk en ongeveer 12 kilometer is niet eens geasfalteerd. Halverwege ligt Whangamomona met 30 inwoners. Ze hebben zichzelf uitgeroepen tot onafhankelijke republiek omdat ze vanwege herindeling bij een ander district zouden komen. De president was de afgelopen 2 jaar een geit. Sindsdien is er iedere 2 jaar een onafhankelijksheidsdag en het kleine dorp trekt veel bezoekers.

Aan het einde van de forgotten highway

On "top" of the world (1000 meter maar)

ging opeens Nanneke’s mobiel met 3 gemiste oproepen en voicemailberichten. Die kwamen van het verhuurbedrijf van de camper aangezien we geklaagd hadden over de vele problemen met onze camper. Deuren die niet goed dichtgaan, de tafel die stuk is  en natuurlijk ook de pechdag die we hadden gehad en nog veel meer. Er werd aangeboden door het verhuurbedrijf om ons een andere camper te brengen en we zouden geupgrade worden naar Britz, een iets luxere, nieuwere camper. Of we wilden aangeven waar we gingen staan zodat ze woensdag de camper konden omruilen. We zijn naar Lake Taupo gegaan

Lake Taupo

en stonden op een camping directaan het meer. Lake Taupo is  20.000 jaar geleden onstaan na een gigantische vulkaanuitbarsting en is Nieuw Zeelands grootste (zoewater) meer met een oppervlakte van zo´n 60 km2.

Meteen al weer seismische aktiviteit

Daar werd de volgende dag een nieuwe camper gebracht, mooi op tijd (09:15). De man was om 5 uur vertrokken vanuit Auckland om op tijd te zijn. Om 10:00 hadden we al onze spullen omgeruild en daarna de nieuwe camper ingericht. Om goed 11:00 vertrokken (met achterlaten van de campingstoeltjes, kwamen we helaas al 60 km verder achter) en de lege watertank gevuld. Hij lekt, wel nee het is de airco.....

Helaas de nieuwe is mooi, rijdt fijn en is een stuk luxer, maar de watertank lekt als een gek. Dus nog maar eens een mail gestuurd en maar weer afwachten.

Nadat we in Taupo nog wat boodschappen hadden gedaan hebben we gelijk ook maar even een gigantische stroomversnelling/waterval in een meer-aflaat van Lake Taupo bewonderd. 

Noble Waikota Falls, Lake Taupo

Daarna op een picnicplaats een snelle lunch gegeten (waar zijn de stoelen. Shit, die staan nog onderaan Lake Taupo...) en vervolgens naar Maarten en Mere in Rotorua gegaan om in de middag een kopje koffie te drinken.

Sunset at Lake Rotorua

Nanneke, Mere, Maarten en Ton.

  Dit werd natuurlijk veel langer, want het was weer enorm gezellig en we zijn zelfs nog een nacht blijven slapen. Donderdag om 11 uur vertrokken naar het noorden. Vanaf Rotorua tot aan Cambridge bijna alleen maar wegwerkzaamheden, veel one lane stroken. Het schoot niet echt op. Daarna de bypass over Hamilton genomen

Mogen wij nu even passeren aub..

en kregen daar ook weer allerlei (koeien) vertraging. Tenslotte toch op de 1 terecht gekomen, de higway naar Auckland. Heel veel flooding gezien, zelfs heel dicht bij Auckland (en komend weekend wordt weer erg veel regen verwacht...). Dwars door het drukke Auckland heen gegaan naar Northland. We hebben erg moeten zoeken naar een beetje leuke camping.

Openbaar toilet, vlakbij Welsworth

In zo’n groot land zitten ze allemaal op een kluitje op een camping, echt hutje mutje en het liefst aan de kust en geen bomen. . Dat kunnen we nog steeds niet begrijpen hier en niet echt iets voor ons.

Dus na enig zoeken nu op een camping in Warkworth, met privé sanitair naast de camper en Sheep World om de hoek. Nanneke gaat de was nog uit de machine halen en Ton zal morgen de foto’s erbij zoeken en dan zijn we weer bij met onze verhalen. Wordt vervolgd! 

Tot de volgende keer, hopen dat we in de loop van de dag dit verhaal de wereld in kunnen sturen!